No subscription or hidden extras
Read through the most famous quotes by topic #poetry
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου. Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους· να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά· σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους. Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου. Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει· και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη. Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια. Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν. ↗
For me, the short story is not a character sketch, a mouse trap, an epiphany, a slice of suburban life. It is the flowering of a symbol center. It is a poem grafted onto sturdier stock. ↗
In fiction, the characters have their own lives. They may start as a gloss on the author’s life, but they move on from there. In poetry, especially confessional poetry but in other poetry as well, the poet is not writing characters so much as emotional truth wrapped in metaphor. Bam! Pow! A shot to the gut. ↗
sweet spring is your time is my time is our time for springtime is lovetime and viva sweet love (all the merry little birds are flying in the floating in the very spirits singing in are winging in the blossoming) lovers go and lovers come awandering awondering but any two are perfectly alone there's nobody else alive (such a sky and such a sun i never knew and neither did you and everybody never breathed quite so many kinds of yes) not a tree can count his leaves each herself by opening but shining who by thousands mean only one amazing thing (secretly adoring shyly tiny winging darting floating merry in the blossoming always joyful selves are singing) sweet spring is your time is my time is our time for springtime is lovetime and viva sweet love ↗
I love you as the plant that never blooms but carries in itself the light of hidden flowers; thanks to your love a certain solid fragrence risen from the earth, lives darkly in my body. and: No one can stop the river of your hands, your eyes and their sleepiness, my dearest. You are the trembling of time, which passes between the vertical light and the darkening sky. and: From the stormy archipelagoes I brought my windy accordian, waves of crazy rain, the habitual slowness of natural things: they made up my wild heart. ↗
My silence knot is tied up in my hair; as if to keep my love out of my eyes. I cannot speak to one for whom i care. A hatpin serves as part of my disguise. In the play, my role is baticeer; a word which here means "person who trains bats." The audience may feel a prick of fear, as if sharp pins are hidden in thier hats. My co-star lives on what we call a brae. His solitude might not be just an act. A piece of mail fails to arrive one day. This poignant melodrama's based on fact. The curtain falls just as the knot unties; the silence is broken by the one who dies. ↗
