No subscription or hidden extras
Read through the most famous quotes by topic #al
من كتر ما الكوتشي اتقطع كذا مره و صلحته برضه كذا مره أديه داب و مخليني مش عارف ألعب ... و بقيت من أقل شوطه أشوطها صوباعي يطلع يبص ع الشارع من شباك صغير و كل شويه أروح ألحمه .... محتاج أشتري كوتشي جديد و مش أي كوتشي هينفع .. كوتشي جديد بمواصفات معينه ...... و عشان كده محتاج فتره أختار كوتشي يناسبني و محتاج فتره كمان عشان يلين و ياخد شكل رجلي و أرتاح فيه ... بس الكوتشي ده مش هشتريه ... هعمله ع إيدي لإني زهقت من الجاهز و زهقت من كوني لو شوفت حد لابس كوتشي حلو أجيب زيه بالظبط حتي لو هيبقي شكله حلو عليا ... مش شرط الشكل .. المهم الأداء و الفاعليه ... لأول مره حاطط شكل للكوتشي اللي نفسي فيه ... و حاطط برضه شكل معين للآداء اللي هيكون عليه الكوتشي ده بإختصار لازم أشتري كوتشي جديد قريب ↗
Qué trágica tradición la de esa clase de familias que sólo aspiran a un presunto bienestar, que no estimulan otro deseo que el de la avaricia y que no infunden otro reconocimiento que el de la deuda; que no vacilan en coartar la libertad de los hijos, infundiéndoles desde niños el sentido de una responsabilidad estéril. Qué negros contrasentidos, qué falta de generosidad la de tantas gentes que pasan por este mundo no para gozar sus bienes sino para correr en pos de un engaño atroz y para llegar al término de su aliento sin haber conocido un momento de reposo y deleite..., vicisitudes de la miseria, ay, arcanos de la voluntad. ¿Me decía usted algo? ↗
I like to work in watercolor, with as little under-drawing as I can get away with. I like the unpredictability of a medium which is affected as much by humidity, gravity, the way that heavier particles in the wash settle into the undulations of the paper surface, as by whatever I wish to do with it. In other mediums you have more control, you are responsible for every mark on the page — but with watercolor you are in a dialogue with the paint, it responds to you and you respond to it in turn. Printmaking is also like this, it has an unpredictable element. This encourages an intuitive response, a spontaneity which allows magic to happen on the page. When I begin an illustration, I usually work up from small sketches — which indicate in a simple way something of the atmosphere or dynamics of an illustration; then I do drawings on a larger scale supported by studies from models — usually friends — if figures play a large part in the picture. When I've reached a stage where the drawing looks good enough I'll transfer it to watercolor paper, but I like to leave as much unresolved as possible before starting to put on washes. This allows for an interaction with the medium itself, a dialogue between me and the paint. Otherwise it is too much like painting by number, or a one-sided conversation. ↗
... ... موسی رو به نیل کرد، خیره به همان نیل، انگار با نیل صحبت می کند، بدون آن که رو به مردم بر گرداند، مردم را مخاطب قرار داد. یا مردمان! در این باد جهل که می وزد، از شما می خواهم خدای تان را دشنام نگوئید، و بوسه بر پای نا خدایان نزنید. من شما را از این آب عبور می دهم، در حالی که دوست داشتم بدانید اگر شما جثه و اندامی چونان پرندگان از عشق داشتید، شاید چوبدست شما نیز معجزات همتی می شد بر روی این موج خروشان... وآنگاه موسی چوبدست اش را بلند کرد، رو به سوی آسمان... یا نیل، یا مادرم اینان پرنده نیستند که به نوک پنجه رقصشان از عرصه سینه تو بگذرند. بگذار اهل این خاک، از خاک بستر تو بگذرند. پس آغوش بگشا، تن دو تکه کن . در میان ظرافت دریای ات، زخمه ای جانکاه از جنس خاک زن، تا من و این مردمان جهل از دل تو بگذریم. می دانم ای عزیز، این خاطره، سالهای سال در جانت می ماند، اما بگذار بگذریم تا با مردمان به پیشواز سرزمین موعودی رویم و آنان ببینندآن دور دورها، سرزمینی است که اگر عشق رفتن به آن در دل نداشته باشند، شاید آ سرزمینی دریایی باشد که در گوشه صحرایی به چشم تشنه ای که ایمان به یافتن آب ندارد، هویت خود را از دست دهد و سرابی شود. سرابی رقصان از گرمای آتش گونه خورشید و خاک. پس تو نیز هویت خود را عوض کن تا مردمان من که اینک شان سراب است از دل تو بگذرند... و چنین شد که نیل شکافتو مردمان از آن گذشتند و موسی بعد از ایشان که نمی فهمیدند و نمی دیدند که بر چه پای می نهند، از تن مجروح مادر گذشت و در غربتی سخت، در حالی که می دانستمنت این تن مجروح بر تمام عمرش یله خواهد شد، پشت به نیلی کرد که برادر خوانده اش را در خود به خشم می بلعید، و موسی به خاطر آن مردمان که پرنده و دگر خواه و حاظر به هیچ گذشتی نبودند، نیل و گذشته اش را فدیه کرد. آری موسی گذشت. ... گذر گاه پیامبران همین است، اگر هزاران هزار نفر هم باشند، باز و باز تنهایی موسی را در کنار رود نیل باور کن و کودکانه گهواره اطمینانت را بر دستان نیلی ببخش، تا حداقل یک نفر باشد که در اعجازش خواب دریا را به خاک مردگان تبدیل نکند....آن مردمان سرزمین بندگی ، شاید اگر آنان اهل پنجه پریدن و پا زدن بر نیل بودند، امروز پرندگان پرواز از نمای نیل ها و کوه ها گذشته بودند و هزاران هزار سرزمین موعود برای فرزندان غربت و ظلم می ساختند. بماند، فقط و فقط تنهایی را برای خدا باور کنیم و ادامه دهیم که شاید از گهواره تک افتاده بر نیل موسایی دیگر بر خیزد. گذر گاه پیامبران- شارمین میمندی نژاد ↗
…but I don’t think I’m the only person who is tired of books and movies full of paper-doll characters you don’t care about, who have no self-respect and no respect for anybody or any institution…..And I don’t want to sound preachy or Victorian, but I’m tired of amorality in fiction and in real life. Immorality is a fascinating human dilemma that creates suspense for the readers and tension for the characters, but where is the tension in an amoral situation? When people have no personal code, nothing is threatening and nothing is meaningful. ↗
Having some foundation for believing, by this time, that nature and accident had made me an author, I pursued my vocation with confidence. Without such assurance I should certainly have left it alone and bestowed my energy on some other endeavour. I should have tried to find out what nature and accident really had made me, and to be that, and nothing else. ↗
Si usas la fuerza te pueden vencer, pues siempre habrá alguien más fuerte que tú. Pero nadie, por más fuerza que tenga, podrá vencer tu espíritu, porque es inquebrantable ↗
We could all spend a lifetime unraveling the knots of our childhood, but at some point you realize the knots are no longer yours. They belong to your parents, and their parents before them. The legacy is long and complicated, the damage passed on through generations, until one day someone finally stops and says: This story does not belong to me. ~"This I Know ↗
