No subscription or hidden extras
Read through the most famous quotes by topic #prophecy
And that date, too, is far off?' 'Far off; when it comes, think your end in this world is at hand!' 'How and what is the end? Look east, west, south and north.' 'In the north, where you never yet trod, towards the point whence your instincts have warned you, there a spectre will seize you. 'Tis Death! I see a ship - it is haunted - 'tis chased - it sails on. Baffled navies sail after that ship. It enters the regions of ice. It passes a sky red with meteors. Two moons stand on high, over ice-reefs. I see the ship locked between white defiles - they are ice-rocks. I see the dead strew the decks - stark and livid, green mold on their limbs. All are dead, but one man - it is you! But years, though so slowly they come, have then scathed you. There is the coming of age on your brow, and the will is relaxed in the cells of the brain. Still that will, though enfeebled, exceeds all that man knew before you, through the will you live on, gnawed with famine; and nature no longer obeys you in that death-spreading region; the sky is a sky of iron, and the air has iron clamps, and the ice-rocks wedge in the ship. Hark how it cracks and groans. Ice will imbed it as amber imbeds a straw. And a man has gone forth, living yet, from the ship and its dead; and he has clambered up the spikes of an iceberg, and the two moons gaze down on his form. That man is yourself; and terror is on you - terror; and terror has swallowed your will. And I see swarming up the steep ice-rock, grey grisly things. The bears of the north have scented their quarry - they come near you and nearer, shambling and rolling their bulk, and in that day every moment shall seem to you longer than the centuries through which you have passed. And heed this - after life, moments continued make the bliss or the hell of eternity.' 'Hush,' said the whisper; 'but the day, you assure me, is far off - very far! I go back to the almond and rose of Damascus! - sleep!' ("The House And The Brain ↗
Beware, Underlanders, time hangs by a thread. The hunters are hunted, white water runs red. The Gnawers will strike to extinguish the rest. The hope of the hopeless resides in a quest. An Overland warrior, a son of the sun, May bring us back light, he may bring us back none. But gather your neighbors and follow his call Or rats will most surely devour us all. Two over, two under, of royal descent, Two flyers, two crawlers, two spinners assent. One gnawer beside and one lost up ahead. And eight will be left when we count up the dead. The last who will die must decide where he stands. The fate of the eight is contained in his hands. So bid him take care, bid him look where he leaps, As life may be death and death life again reaps. ↗
... ... موسی رو به نیل کرد، خیره به همان نیل، انگار با نیل صحبت می کند، بدون آن که رو به مردم بر گرداند، مردم را مخاطب قرار داد. یا مردمان! در این باد جهل که می وزد، از شما می خواهم خدای تان را دشنام نگوئید، و بوسه بر پای نا خدایان نزنید. من شما را از این آب عبور می دهم، در حالی که دوست داشتم بدانید اگر شما جثه و اندامی چونان پرندگان از عشق داشتید، شاید چوبدست شما نیز معجزات همتی می شد بر روی این موج خروشان... وآنگاه موسی چوبدست اش را بلند کرد، رو به سوی آسمان... یا نیل، یا مادرم اینان پرنده نیستند که به نوک پنجه رقصشان از عرصه سینه تو بگذرند. بگذار اهل این خاک، از خاک بستر تو بگذرند. پس آغوش بگشا، تن دو تکه کن . در میان ظرافت دریای ات، زخمه ای جانکاه از جنس خاک زن، تا من و این مردمان جهل از دل تو بگذریم. می دانم ای عزیز، این خاطره، سالهای سال در جانت می ماند، اما بگذار بگذریم تا با مردمان به پیشواز سرزمین موعودی رویم و آنان ببینندآن دور دورها، سرزمینی است که اگر عشق رفتن به آن در دل نداشته باشند، شاید آ سرزمینی دریایی باشد که در گوشه صحرایی به چشم تشنه ای که ایمان به یافتن آب ندارد، هویت خود را از دست دهد و سرابی شود. سرابی رقصان از گرمای آتش گونه خورشید و خاک. پس تو نیز هویت خود را عوض کن تا مردمان من که اینک شان سراب است از دل تو بگذرند... و چنین شد که نیل شکافتو مردمان از آن گذشتند و موسی بعد از ایشان که نمی فهمیدند و نمی دیدند که بر چه پای می نهند، از تن مجروح مادر گذشت و در غربتی سخت، در حالی که می دانستمنت این تن مجروح بر تمام عمرش یله خواهد شد، پشت به نیلی کرد که برادر خوانده اش را در خود به خشم می بلعید، و موسی به خاطر آن مردمان که پرنده و دگر خواه و حاظر به هیچ گذشتی نبودند، نیل و گذشته اش را فدیه کرد. آری موسی گذشت. ... گذر گاه پیامبران همین است، اگر هزاران هزار نفر هم باشند، باز و باز تنهایی موسی را در کنار رود نیل باور کن و کودکانه گهواره اطمینانت را بر دستان نیلی ببخش، تا حداقل یک نفر باشد که در اعجازش خواب دریا را به خاک مردگان تبدیل نکند....آن مردمان سرزمین بندگی ، شاید اگر آنان اهل پنجه پریدن و پا زدن بر نیل بودند، امروز پرندگان پرواز از نمای نیل ها و کوه ها گذشته بودند و هزاران هزار سرزمین موعود برای فرزندان غربت و ظلم می ساختند. بماند، فقط و فقط تنهایی را برای خدا باور کنیم و ادامه دهیم که شاید از گهواره تک افتاده بر نیل موسایی دیگر بر خیزد. گذر گاه پیامبران- شارمین میمندی نژاد ↗
Golden tongues of fire licked the night-sky, lighting up Brenna’s ancient sky-line in terrible beauty. The wizard and his young companion watched the flames devour the city like a hungry beast. The knowledge they had only barely escaped from the Morg’s clutches did not fill them with relief but a sense of burgeoning panic – the sacking of Brenna was only a taste of what was to come. ↗
The future is an ever-shifting maze of possibilities until it becomes the present. The future I have shown you tonight is not yet fixed. But it is more likely to become so with the passing of every day because nothing is being done to turn it aside. If you would change it, do as I have told you. ↗
